رهبر یک ایرانی به تمام معنا بود

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی، در مصلی تهران، این روزها صدای شعر با صدای بغض درهم آمیخته است؛ شاعران یکی‌یکی روی صحنه می‌آیند، اما هر کدام انگار تنها یک شعر نیاورده‌اند، بلکه تکه‌ای از حافظه عاطفی خود را با خود حمل می‌کنند. بعضی با خاطره دیدار، بعضی با طعم چند ثانیه نگاه، و بعضی دیگر با دلتنگیِ دیداری که هرگز اتفاق نیفتاد. دررویداد «آخرین دیدار» که از روز شنبه ۱۳ تیرماه در مصلی تهران با حضور بیش از ۲۵۰ شاعر از سراسر کشور آغاز شده و تا ۱۴ تیر ماه ادامه دارد؛ این محفل فرصتی شده  برای روایت دلتنگی‌ها، حسرت‌ها و خاطراتی که برخی در محضر رهبر شهید تجربه کرده‌اند و برخی دیگر، تنها آرزوی آن را در دل داشته‌اند. در میان حاضران، شاعرانی نیز هستند که هرگز توفیق دیدار حضوری با رهبر را نیافتند، اما سال‌ها با شعر، اندیشه و نگاه فرهنگی ایشان زیسته‌اند و اکنون، حضور در کنار پیکر ایشان را تنها تسلای حسرتی می‌دانند که هرگز جبران نشد.

سکینه اکبری، شاعر ساکن قم که به گفته خودش سال‌هاست در هوای شعر نفس می‌کشد، از جمله شاعرانی است که اگرچه توفیق دیدار حضوری با رهبر را نیافته، اما همین نداشتنِ دیدار را بزرگ‌ترین حسرت خود می‌داند.

او می‌گوید از ۱۳ یا ۱۴ سالگی با شعر همراه بوده و در ده سال گذشته، شعر به صورت جدی به تمام زندگی‌اش تبدیل شده است. اکبری که متولد سال ۱۳۷۱ است، از حسرت دیدار با رهبر با اندوهی آشکار سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نرسیدن به این دیدار، زخمی بود که هرگز درمان نشد. به گفته او، تنها دلخوشی‌اش اکنون این است که بتواند در کنار پیکر رهبر شهید حضور پیدا کند و برای ایشان شعر بخواند.

این شاعر قمی می‌گوید که سال‌ها، فیلم‌ها و روایت‌های دیدار رهبر با شاعران را دنبال کرده و از خلال همان دیدارها، به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های ایشان در حوزه شعر پی برده است؛ دغدغه‌ای که به اعتقاد او، همواره بر مطالعه و دانش تأکید داشت. 
اکبری معتقد است که رهبر، کتاب‌خواندن و مطالعه را بسیار دوست داشتند و همواره به شاعران توصیه می‌کردند که شعر، بدون پشتوانه مطالعه، دانش و درک عمیق، نمی‌تواند به اثر ماندگار تبدیل شود. او تأکید می‌کند که از نگاه رهبر، شعر باید عمیق، دارای معنا و محتوا و برخاسته از مطالعه و کتاب‌خوانی باشد.

اکبری در ادامه، با طرح یک فرض ذهنی می‌گوید اگر رهبر، مسئولیت رهبری یک کشور را برعهده نداشتند و صرفاً به عنوان یک شاعر شناخته می‌شدند، بی‌تردید در جایگاهی هم‌تراز بزرگان ادبیات فارسی و حتی فراتر از برخی از آنان قرار می‌گرفتند. او تأکید می‌کند که آنچه رهبر را متمایز می‌کرد، تنها توانایی ادبی نبود، بلکه «زیست شاعرانه» ایشان بود.به اعتقاد این شاعر قمی، رهبر در عین اینکه رهبری یک کشور را برعهده داشتند و از صلابت و اقتدار برخوردار بودند، زندگی و نگاهی شاعرانه داشتند. او می‌گوید کمتر رهبری را می‌توان یافت که درختکاری برایش اهمیت داشته باشد، شخصاً درخت بکارد، برای شاعران کشورش محفلی صمیمانه برگزار کند، با جان و دل به شعرها گوش دهد و با دقت نظر، گاه تذکر و گاه راهنمایی ارائه کند. اکبری تأکید می‌کند که همین ویژگی‌ها، از رهبر شخصیتی با زیست شاعرانه ساخته بود؛ شخصیتی که به باور او، در طول تاریخ و در میان رهبران جهان، نظیری نداشته است.

او در توصیف رهبر با یک واژه، ایشان را «یک ایرانی به تمام معنا» می‌نامد و معتقد است که برای رهبر، هم دین و اعتقادات به ارث رسیده از نیاکان اهمیت داشت، هم هویت شیعی و هم خاک ایران.

اکبری همچنین از لحظه شنیدن خبر شهادت رهبر با تأثر فراوان یاد می‌کند و می‌گوید که تا ساعت‌ها در بهت و ناباوری به سر می‌برد و مدام با خود تکرار می‌کرد که این خبر نمی‌تواند حقیقت داشته باشد. به گفته او، هر بار که کسی خبر را بازگو می‌کرد، تحمل شنیدنش را نداشت و حتی مواجهه با اخبار تلویزیون را نیز تاب نمی‌آورد.

 او در عین حال معتقد است که رهبر به آرزوی خود رسیدند و شهادت، شایسته و ارزشمندترین فرجام برای ایشان بود؛ شهادتی که  یادآور شهادت جد بزرگوارشان، امام حسین(ع)، است.

این شاعر قمی در پایان، به شعری اشاره می‌کند که اگر فرصت حضور در محضر رهبر را پیدا می‌کرد، دوست داشت آن را برای ایشان بخواند. او می‌گوید با وجود آنکه رهبر در ظاهر، رهبری مذهبی بودند، اما علاقه فراوانی به شعرهای عاشقانه داشتند و اگر این فرصت برایش فراهم می‌شد، ترجیح می‌داد یک شعر عاشقانه برای پدرش بخواند.

منبع: تابناک